-
Kendimi sakinleştirebilme konusunda çok başarısızım.
-
-
Anlayabilmenizin mümkün olmadığını biliyorum.
-
Elif Kalkan’ı çok severim.
-
İstanbul’da yaşamaya başladığımdan beri geçim param neredeyse 2 katına çıktı ve ben ayın ilk 2 haftası paşalar gibi yaşarken sonraki 2 hafta parasız kalacağımı bildiğim halde kendimi dengeleyemiyordum.Ama ciddi manada aslında hiç parasız kalmadım.O kadar şanslı bir veletim ki bi şekilde hep yolumu buldum.Ama bu ay cidden sıçmıştım param anlayamadığım bi şekilde [fazlaca gezmekten olabilir] tükenmişti.Paramı almama iki haftadan uzun süre olmasına rağmen cüzdanımdakiyle beraber kartımdaki para yüzyirmi liraydı.Allahtan kirayı ve faturaları ödedim de nasıl geçinceksin hacı diye düşünürken hala gurur yapıyordum.Ailemden para talep etmek her üniversite öğrencisi gibi banada koyuyordu haliyle.Son çare olarak bunu düşünüyordum kiii yine biyerlerden para düştü önüme.Böyle söyleyincede nası lan durumu yaşanabilir şöyle özetlemek gerekirse. Aslında çalışan bir insan olduğumu unutmuşum. Bunu neden buraya yazdım onu da bilmiyorum.Oysaki dün geceden bahsedebilirdim.En sevdiklerimle bir arada oluşumdan,Ezgi’nin delicesine içip zıplamasından ve ona eşlik etmemi isterken beni barın ortasına düşürmesinden ve ardından kendisininde düşmesinden.Bunlar yaşanırken Can’ın montunu kaybetmesinden yada bir ara kimsenin benimle dans etmemesi üzerine kendinden geçmiş bir şekilde dans eden gay arkadaşla dans etmeye başlamamdan ve felaket şekilde eğlenmemden.Kendisinin çok iyi olduğunu düşünen bir adamın bana yavşamasından,Emin’in tam yanıma geldiği sırada ”O” şarkının çalmaya başlamasından, taksiye taksimde bindiğimiz de Ezgi’nin abi sen ”Taksime” kaç dakkada gidersin diye sormasından ve adamın bikaç metre gittikten sonra ”30 saniye” diye cevap vermesinden.Eve geldiğimizde Ezgi’nin yatmamakta direnmesinden ve benim sabah berbat bir kabus görerek uyanmamdan. Şuan Ezgi tam karşımda yatağımda uyuyor bense kahve içip blogları geziyorum ama galiba sıkıldım.Çünkü 4 saattir uyanığım ve evde birileri olmasına rağmen ev çok sessiz. İlk defa bir günümden bahsettim. Neden bahsettim ve kim okur bilmiyorum.Muhtemelen birgün bu yazıyı sileceğim.
Nisan 2012.
-
Yanlışlıkla oldu desem.
-
Lomography filminden pek memnun kalmadım.
-
Mesela yeni uyanmışsındır ve odandaki ışık enfestir.Birde tabi yalnız olduğundan her klasik fotoğraf çeken insan gibi çekebildiğin en kolay yeri kadrajına sokuşturursun.
*İlk analog makinamla çektiğim ilk renkli makara.Aslında iyiymiş lan.Galiba kazıklandığımdan hiç kullanmıyordum. -
Orta.
-
Eski fotoğraflara bakmayacaksın hiç.Dayanabilceğini düşündüğün her seferde yanılgıya düşmeyede devam edeceksin çünkü.
-
Odamdaki tüm lambaların aynı anda patlaması,alışık olmadığım uykusuzluk sendromları.
-
Benim yerime onun olması pek bişey değiştirmiyor.
-
-
Bugün başka biri olarak uyandım.Mecazen falan değil.Cidden başka bir yaratığa dönüşmüşüm.
-
Tam olarak şöyle bir gün.
